Fólkið frá Marz

Menn velta fyrir sér skýringum á hraklegri stöðu ríkisstjórnarflokkanna í nýrri skoðanakönnun sem Fréttablaðið birti í dag. Sú skýring sem blasir við er auðvitað að ríkisstjórnin og stuðningsmenn hennar eru líkt og stödd í allt öðru sólkerfi í málflutningi sínum.

Forsætisráðherrann lýsir því yfir að nú sé búið að gera allt sem gera þurfi fyrir heimilin í landinu, með nýju frumvarpi félagsmálaráðherra. Sem vel að merkja, fáir vita hvað hefur nákvæmlega í för með sér. Þetta er ekki ýkja mikil vísbending um að ráðherrann átti sig á stöðu fjölskyldnanna í landinu.  Sú var tíðin að ráðherrann var í bærilegu jarðsambandi  við fólkið í landinu. Það er bersýnilega ekki lengur.

Svo koma þeir hver á fætur öðrum ráðherrarnir og láta eins og allt sé í himnalagi í atvinnumálunum á sama tíma og störfum fækkar, atvinnuleysi eykst, fyrirtækin hanga á horriminni  og stjórnvöld þvælast fyrir allri uppbyggingu.

Ríkisstjórn sem eru svona algjörlega úti á þekju og ráðherrar og þingmenn hennar sem tala eins og þeir séu staddir á reikistjórninni Marz en ekki á Móður Jörð, eru ekki í miklu sambandi við þjóðina. Ætli það hafi ekki eitthvað að segja um álit þjóðarinnar á ríkisstjórninni og flokkum hennar?

Ný tegund af Fjórflokki

Hugtakið Fjórflokkur er vel þekkt í stjórnmálaumræðunni. Það er í rauninni samheiti yfir þá fjóru stjórnmálaflokka sem eru stærstir hér á landi. Núna eru það Sjálfstæðisflokkur og Framsóknarflokkur og svo vinstri flokkarnir Samfylking og Vinstri grænir, sem leystu af hólmi aðra vinstri flokka sem skipað var í þá virðulegu sveit fjórflokkinn.Er þar auðvitað átt við þá sálugu stjórnmálaflokka, Alþýðuflokk og Alþýðubandalag.

En nú hefur hinn gamli Fjórflokur, með stórum staf, fengið óvænta samkeppni. Það hefur orðið til nýr Fjórflokkur.- Fjórflokkurinn á vinstri væng stjórnmálanna

Það hefur ekki farið framhjá neinum að ríkisstjórnarflokkarnir eru ekki lengur tveir. Þeir eru amk. fjórir. Það er hin formlega Vinstri hreyfing grænt framboð og svo auðvitað Órólega deildin, sem vel fer á að skrifuð sé með stórum staf og greini. Síðan er það Samfylkingin.Á síðustu dögum hefur þar  birst innanborðs, önnur Óróleg deild,(með stórum staf)  sem setur skilyrði um stuðning við stjórnina; skilyrði sem eru fyrirsjáanlega óaðgengileg fyrir VG. Þessi nýja deild í Samfylkingunni setur á svið leikrit þar sem félagsmenn spyrja hverjir aðra út úr í þingsölum Alþingis og senda VG dulbúnar pillur.

Það er því í raun svo, eins og alþjóð fylgist með, að við völd í landinu er ekki lengur tveggja flokka ríkisstjórn, heldur fjórflokka ríkisstjórn, með ótöldum sellum af gamla toganum innanborðs.

 

 

Vill Sjálfstæðisflokkurinn standa vörð um skattsvikin?

Varla trúir Jóhanna Sigurðardóttir forsætisráðherra vitleysunni úr sjálfum sér. Hún kom fram með þá ósvífnu fullyrðingu á blaðamannafundi í morgun að Sjálfstæðisflokkurinn hefði verið áhugalaus um að uppræta skattsvikin í landinu. Sem sagt. Það er skoðun forsætisráðherrans að til sé stjórnmálaflokkur sem vilji sjá í gegn um fingur sér gagnvart skattsvikurum. Sé eins konar skjól fyrir skattsvikara í landinu.

Er nú hægt að rata niður á mikið lægra plan. Eða eins og unga fólkið slettir stundum; how low can you go?

Forsætisráðherra ætti að líta sjálfri sér nær. Ríkisstjórnin undir forsæti hennar hefur linnulaust breytt skattkerfinu og gert það flóknara. Og það er byrjunarlexía í skattamálum að eftir því sem skattkerfin verða flóknari því líklegri verði skattundanskotin.

Það er þó ekki vegna sérstakrar löngunar til þess að opna glufur í skattkerfið að ríkisstjórnarflokkarnir fóru í að flækja það. Aðrar hvatir og pólitísk skammsýni réðu þeirri feigðarför.

Og svo er rétt að rifja það upp að það var árviss viðburður við fjárlagagerð að Jóhanna Sigurðardóttir flutti billegar tillögur um bætt skattaskil með auknu skattaeftirliti. Aldrei neitt rökstutt, aldrei neitt útfært. Allt saman aumt yfirklór til þess að mæta ( í þykjustunni auðvitað) milljarðaútgjaldahugmyndum þingmannsins við fjárlagagerðina.

Með kápuna á báðum öxlum

„Svarið er afdráttarlaust játandi. Það er stefna þessarar ríkisstjórnar að sækja um aðild að Evrópusambandinu og leggja síðan niðurstöðuna í dóm þjóðarinnar.“ Þannig svaraði Össur Skarphéðinsson utanríkisráðherra spurningu minni á Alþingi í gær, er ég innti hann eftir því hvort ríkisstjórnin væri samstíga þegar kæmi að aðildarumsókninni um ESB.

Svarið er þá eins skýrt og það getur verið. Ríkisstjórnin gengur í takti, er einhuga, þegar rætt er um ESB aðildina.

Gott er að fá þetta skýrt fram. Skilja hefur mátt einstaka stjórnarliða og jafnvel ráðherra svo að um þetta mál væri ágreiningur í ríkisstjórninni. Nú vitum við að svo er ekki.

Jón Bjarnason sjávarútvegs og landbúnaðarráðherra getur nú hætt að bera kápu sína á báðum öxlum í ESB málum. Hann derrir sig í fjölmiðlum gegn ESB aðildinni. Í ríkisstjórninni fylgir hann taktföstu göngulagi því sem notað er í marsinum til Brussel.

Utanríkisráðherrann kvartar ekki undan göngulagi stallbróður síns í ríkisstjórninni. Þar fer ekkert á milli mála. Þeir eru þar algjörlega samstíga þegar kemur að því að vinna að ESB umsókninni. Rétt eins og aðrir ábyrgðarmenn ríkisstjórnarinnar í VG og Samfylkingu

Óp úr sýndarveruleikanum

Það er ástæða til þess að hafa áhyggjur af þeirri sjálfsblekkingu sem virðist einkenna málaflutning ráðherranna um þessar mundir. Steingrímur J. Sigfússon fjármálaráðherra dregur upp glansmynd af ástandinu í landinu og urrar reiðilega um að hann sé orðinn þreyttur á sífri almennings, aðila vinnumarkaðarins og stjórnmálamanna um að ríkisstjórnin sé ekkert að gera.

Iðnaðarráðherrann Katrín Júlíusdóttir svarar fyrir atvinnustefnu stjórnvalda á Alþingi og talar um að störfin séu að verða til í hrönnum í landinu. Og þetta segir ráðherrann kortéri áður en birtar eru nýjar tölur um atvinnuleysi, sem nú slær enn fyrri met.

Ráðherrar sem tala svona eru auðvitað ekki stödd í sama veruleika og hinn hluti þjóðarinnar. Tölurnar um atvinnuleysið, vitnisburður atvinnulífsins, neyðarkall ASÍ, reiði almennings vegna aðgerðarleysisins. Allt talar það sínu máli. Óp ráðherranna úr sýndarveruleikanum breyta engu um þær staðreyndir.

 

Breytingar

Nokkrar breytingar verða gerðar á færslum á þessari síðu. Markmiðið er  að skerpa skilin á milli bloggsins og pistlanna, sem birtast hér á síðunni með aðskildum hætti. Eins og sjá má á síðunni hafa verið skrifaðir fremur fáir pistlar, en bloggið verið þeim mun virkara. Bloggið hefur á hinn bóginn oft verið all langt og því fremur verið í ætt við pistlasmíð en stutt  bloggskrif.

Á þessu verður nú breyting. Framvegis verða bloggpistlarnir stuttir og vonandi snarpir, en pistlasmíðin verður efld og þar mun afurðin birtast oftar en nú upp á síðkastið.

Önnur efnistök verða með svipuðu sniði.  Vonandi tekst mér  að blása meira lífi í dálkinn Önnur sjónarmið, sem hefur verið vinsælt lestrarefni og ég hef fengið jákvæð viðbrögð við. Þar er ætlunin að fram komi fjölþætt sjónarmið fólks úr öllum áttum, með margvíslega sýn á sem flesta þætti.

Að  fenginni vondri reynslu hætti ég fyrir margt löngu við athugasemdadálka sem voru til staðar á síðunni. Stafaði ákvörðun mín af því að ýmsir óvandaðir skríbentar notuðu þennan vettvang minn til skítlegra árása á nafngreint fólk, sem var allsendis saklaust af skrifum á þessari síðu. Það breytir engu um það að mér þætti vænt um að heyra málefnaleg viðbrögð við skrifum mínum á þessa heimasíðu og er það aðgengilegt með tölvupóstfangi síðunnar, [e-mail]

 

Reynið ekki að firra ríkisstjórnina ábyrgð

Sinnuleysi stjórnvalda í málefnum atvinnulífs og heimila verður ekki skrifuð á nokkurn annan reikning en ríkisstjórnarinnar. Við Sjálfstæðismenn höfum lagt fram ítarlegar tillögur, barist fyrir þeim á Alþingi og reynt að vekja athygli á þeim hvar sem því hefur verið við komið. Við höfum líka haldið uppi málefnalegri gagnrýni á ríkisstjórnarinnar, rétt eins og ábyrgri stjórnarandstöðu ber að gera.

En það er meirihlutaríkisstjórn í landinu. Þetta er ríkisstjórn Samfylkingar og Vinstri grænna. Það eru stjórnvöldin sem ferðinni ráða. Þetta þurfa þau að hafa í huga Sigurður Bessason formaður Eflingar stéttarfélags og Margrét Kristmannsdóttir formaður Samtaka verslunar og þjónustu. Misskilin meðaumkun þeirra gagnvart ríkisstjórnarflokkunum má ekki verða til þess að villa þeim sýn á lýðræðislegar leikreglur, eins og borið hefur á í málflutningi síðustu daga. Það er alveg ástæðulaust að firra ríkisstjórnina ábyrgð á verkum sínum eða verkleysi.

Ábyrgð ríkisstjórnarinnar allrar

Það er ekki stjórnarandstaðan sem hefur lagt stein í götu fjárfestingar í orkufrekum iðnaði. Ríkisstjórnin hefur gert það gegn háværum mótmælum okkar í minnihluta Alþingis. Bankarnir starfa í skjóli ríkisvaldsins: þess sama ríkisvalds sem lýtur nú valdstjórn Vinstri grænna og Samfylkingar. Ofurskattlagningin sem er að draga úr allri neyslu og umsvifum í samfélaginu var ákveðin gegn hörðum mótmælum okkar Sjálfstæðismanna. Við lögðum til allt aðrar leiðir. Þær leiðir hefðu forðað okkur frá skattastefnu vinstri flokkanna og skapað svigrúm til nauðsynlegrar opinberrar fjárfestingar sem hefðu örvað atvinnulífið og þar með neysluna. Við höfum líka hvatt til þess að auðvelda fjárfestingu einstaklinga  á nýjum sviðum, svo sem heilbrigðisþjónustu. Þar hefur ríkisstjórnin verið þversum. Það verður ekki bara skrifað á reikning heilbrigðisráðherrans. Þar ber ríkisstjórnin öll sína ábyrgð.

En niðurstaðan varð sú, sem gerist í lýðræðisríkjum. Hinn pólitíski meirihluti réði. Og þeir sem kusu ríkisstjórnarflokkana geta þá bara nagað sig í sín eigin handarbök.

Áfellisdómur yfir aumingjaskapnum

Frá upphafi þessa ríkisstjórnarsamstarfs höfum við Sjálfstæðismenn ætíð hvatt til samstöðu og lagt okkar af mörkum til þess. En sú samstaða má aldrei verða kostnað almannahagsmuna, eins og gerst hefði til dæmis, ef við hefðum lotið í gras með ríkisstjórnarflokkunum í Icesavesamningnum. Tafirnar í því máli eru algjörlega á kostnað þeirra. Lítilþægni þeirra  gagnvart grjóthörðum samningamönnum Breta og Hollendinga hefur auðvitað kallað á hörð viðbrögð okkar í stjórnarandstöðunni.

Og nýleg þjóðaratkvæðagreiðsla er áfellisdómur yfir aumingjaskap íslenskra stjórnvalda í að gæta þjóðarhags. Því verður að minnsta kosti ekki trúað að svo ágætt fólk, sem hér er að ofan vísað til, hafi talið það til tjóns að bregðast til varnar þegar löglega kjörin stjórnvöld voru í þann mund að fórna þjóðarhagsmunum á altari stórháskalegs Icesavesamnings.

 

Samstaða, já sjálfsagt mál - en um hvað?

Niðurstaðan í þjóðaratkvæðagreiðslunni um Icesave- samninginn er krafa um eindrægni. Þjóðin hafnar þeim úrtölum sem ríkisstjórnin hefur alltaf verið með á vörunum þegar kemur að því að verja þjóðarhagsmuni. Enda er svo komið að einungis brotabrot þjóðarinnar treystir því afdráttarlaust að ríkisstjórnin gæti þjóðarhagsmuna.

Málaleitan um nýja samninga verða þess vegna að hafa einn efnislegan útgangspunkt. Að tryggja íslenska hagsmuni.  Hér er annars vegar  vísað til þess að lækka þarf  samningsskuldbindinguna  svo um munar frá samningnum sem  þingmenn Samfylkingar og Vinstri grænna samþykktu nú fyrir áramótin.  Á hinn bóginn þarf með lagalegum tryggingum að færa   þá áhættu af herðum okkar, sem óþurftarsamningur Samfylkingar og VG fól í sér og sem þjóðin hefur hafnað.

Það er einfaldlega rangt sem ríkisstjórnarliðar héldu fram í aðdraganda þjóðaratkvæðagreiðslunnar að í höfn hafi verið svo óskaplega góð niðurstaða í samningum við Hollendinga og Breta. Satt var það. Bretar og Hollendingar ákváðu að falla frá ákvæði sem hefði fært þeim  um 100 milljarða í vaxtaálag, sem tryggði þeim stórgróða á  samningunum við okkur. Fleira var það nú ekki, eins og Bjarni Benediktsson formaður Sjálfstæðisflokksins benti á í  kröftugri ræðu á Alþingi í gær.   

Ríkisstjórnin og þingmenn hennar verða að skilja að þjóðaratkvæðagreiðslan setti málið í alveg nýja stöðu. Það þýðir ekkert að láta eins og ekkert hafi gerst. Þjóðin talaði, hún hafnaði undalátssemi  Samfylkingar og VG við Breta og Hollendinga. Hún krefst niðurstöðu sem tryggir þjóðarhagsmuni okkar. En vandinn er bara sá að fyrir liggur nú að þjóðin treystir ekki ríkisstjórninni til þess að gæta þessara hagsmuna.

Þjóðin vann - stjórnin tapaði

Sigurvegari þjóðaratkvæðagreiðslunnar á laugardaginn var íslenska þjóðin. Kosningaþátttakan var ágæt og úrslitin afgerandi. En það var ríkisstjórnin sem tapaði. Rétt rúmlega tvö þúsund manns ljáðu Icesavesamningi ríkisstjórnarinnar atkvæði sitt. Er þetta eins konar innsigli á því hvernig þetta mál hefur þróast í höndum ríkisstjórnarinnar. Forystumenn hennar treystu sér ekki einu sinni til að styðja sitt eigið sköpunarverk.

Það er rétt. Málið hefur verið í miklu þófi. Þar er aðalsökudólgurinn ríkisstjórnin. Hún sýndi ótrúlega þrákelkni og þvergirðingshátt . Ríkisstjórnin þverneitaði að taka þátt í því að ná almennilegri samningsniðurstöðu fyrir land og þjóð líkt eins og við stjórnarandstæðingar kröfðumst mánuðum saman og beittum öllu okkar afli til að ná fram.

Ráðherrarnir sögðu líka að þjóðatkvæðagreiðslan myndi veikja samningsstöðu okkar í Icesavemálinu. Hið gagnstæða gerðist, eins og ráðherrarnir viðurkenna nú einnig. Þar með átu þeir ofan í sig hræðsluáróðurinn frá því í janúar og er lítið nýnæmi af slíku í lífi ríkisstjórnarinnar. Engin ríkisstjórn hefur étið jafn mikið ofan í sig eins og sú sem nú situr.

En áfram skröltir hún þó. Enginn efast um vilja forystumanna hennar til að sitja áfram. Það er  helsta erindi stjórnarinnar; að sitja og verma ráðherrabekkina.

Dag hvern þurfa ráðherrar að svara fyrir það hvort líf ríkisstjórnarinnar sé að fjara út. Þessarar spurningar spyrja fréttamenn og þjóðin spyr þess sama. Og það mega ráðherrarnir vita, að það er ekki spurt að ástæðulausu. Hvert mannsbarn sér feigðarmerkin yfir höfði stjórnarinnar. Það er helst að það fari framhjá ráðherrunum 12.

Hvernig endar sá útreiðartúr?

Haraldur Benediktsson formaður Bændasamtakanna flutti mjög góða og kröftuga ræðu við upphaf Búnaðarþings, þann 28. febrúar sl.. Hann greindi meðal annars frá afar athyglisverðri skoðanakönnun sem leiðir í ljós að einungis um fjórðungur landsmanna treystir ríkisstjórninni til þess að gæta hagsmuna okkar í samningum við ESB. Um þetta fjallaði ég á bloggi í gær, sem hér má lesa.

Þetta er eitt mesta kjaftshögg sem nokkur ríkisstjórn getur fengið. Ríkisstjórn sem fær þann dóm þjóðarinnar að henni sé ekki treystandi fyrir þjóðarhagsmunum í samskiptum við aðrar þjóðir, á ekki lengur trúnað þjóðarinnar. Og þegar hann er farinn er lífsneistinn slokknaður.

Í ræðu sinni greip formaður Bændasamtakanna til myndlíkingar, sem vakti mikla athygli fundarmenna. Þar sagði:

"Sáttmáli stjórnarflokkanna um aðildarumsókn líkist því helst að ákveðið hafi verið að tvímenna í útreiðartúr til ESB-girðingarinnar. Annar snýr aftur og hinn fram í hnakknum og síðan hotta þeir á klárinn í sitt hvora áttina. Meðan aðildarsinninn horfir yfir taglið sér hann fyrirheitnu girðinguna fjarlægjast en streðar þó enn. Hinn þorir ekki að taka almennilega í tauminn og stöðva. Ekki get ég hugsað þá hugsun til enda, eins og sagt er nú á tímum, hvernig útreiðartúrinn endar. "